Tomografia elektrooporowa

Tomografia elektrooporowa ERT umożliwia nieinwazyjne rozpoznanie budowy podłoża w postaci ciągłych przekrojów 2D lub 3D. Metoda pozwala lokalizować strefy zawodnione, pustki, rozluźnienia i zmiany litologiczne pomiędzy punktami wierceń i sondowań.

Tomografia elekrooporowa - usługa GEOdev

Opis usługi

Tomografia elektrooporowa (ERT) to nieinwazyjna metoda geofizyczna dostarczająca ciągłych przekrojów 2D/3D oporności elektrycznej podłoża. Pomiar wykonujemy układem wieloelektrodowym wzdłuż wyznaczonych profili, a wyniki interpretujemy w powiązaniu z wierceniami i sondowaniami. Metoda pozwala prześledzić granice litologiczne, strefy zawodnione, pustki i rozluźnienia między punktami badań bezpośrednich — szczególnie na terenach pogórniczych i krasowych.

Zastosowanie

Najczęstsze obszary zastosowań

Ciągłe przekroje 2D/3D oporności: granice litologiczne, strefy zawodnione, pustki i kawerny
Tereny krasowe i pogórnicze — lokalizacja płytkich wyrobisk i rozluźnień
Zasięg nasypów antropogenicznych i stref słabonośnych między otworami
Badania wałów przeciwpowodziowych i lokalizacja stref sączeń
Badania osuwisk - detekcja koluwium

Korzyści

Obraz podłoża między punktami wierceń — wykrycie anomalii, które siatka otworów może ominąć
Metoda nieinwazyjna, szybka na dużych powierzchniach
Optymalizacja programu wierceń — otwory tam, gdzie faktycznie potrzebne
Interpretacja kalibrowana wierceniami i sondowaniami

Kiedy warto wykonać?

Potrzebujesz tej usługi?

Skontaktuj się z nami, przygotujemy ofertę dopasowaną do twojej inwestycji.

Najczęstsze pytania

Na czym polega tomografia elektrooporowa (ERT)?

Wzdłuż profilu rozstawia się wielolelektrodowy układ pomiarowy, przez który wprowadza się prąd do podłoża i rejestruje różnice potencjałów w wielu konfiguracjach. Inwersja danych daje ciągły przekrój 2D (lub model 3D) rozkładu oporności elektrycznej podłoża. Oporność koreluje z litologią, zawilgoceniem i porowatością, dzięki czemu można prześledzić granice warstw, strefy zawodnione, pustki i rozluźnienia między punktami badań bezpośrednich.

Głębokość rozpoznania to w przybliżeniu 1/5–1/4 długości rozstawionego profilu pomiarowego, więc dla profilu 100 m uzyskuje się około 20–25 m. Wraz ze wzrostem głębokości spada rozdzielczość, dlatego długość profilu i rozstaw elektrod dobiera się do celu badania. Praktycznie osiągalne są głębokości od kilku do kilkudziesięciu metrów.

Rozliczenie prowadzi się zwykle za metr bieżący profilu lub za dzień pomiarowy, plus opracowanie i interpretacja wyników. W przeliczeniu na pokrytą powierzchnię jest to metoda tania — zwłaszcza w porównaniu z zagęszczaniem siatki wierceń, a często pozwala ograniczyć ich liczbę. Wycena zależy od długości i liczby profili oraz warunków terenowych.

Nie. Geofizyka daje ciągły obraz zmienności podłoża, ale mierzy parametr fizyczny (oporność), a nie rodzaj gruntu — interpretacja wymaga kalibracji wierceniami lub sondowaniami. Właściwe podejście jest odwrotne: geofizyka służy do zaplanowania wierceń tam, gdzie są rzeczywiście potrzebne, i do wykrycia anomalii, które siatka otworów mogłaby ominąć.